Gisteren was ik zo ver om over Truus te verhalen. Hoe ziek zij was, hoe zij heeft geleden en vooral hoe zij dat alles heel dapper heeft doorstaan. Hevige pijnen zelfs acceptabel vond, als ze maar bij ons mocht blijven. Het verhaal heb ik af en geeft meer van de gepasseerde werkelijkheid weer dan de roze-bril-teksten op mijn blog, toen bedoeld om Truus geen enkele illusie tot (iets) verbeteren te ontnemen. Toch zegt iets in mij, zou zomaar Truus  kunnen zijn, dat ik dit niet in mijn blog moet plaatsen. Over haar lijdensweg wilde ze het gewoon niet hebben, bleef optimistisch en bovenal opgewekt en gezellig. We moesten lol blijven maken. Aan die, door haar bedachte spelregel, heeft zij zich tot het laatste moment, de ochtend voor haar overlijden, gehouden.

Omdat haar gang naar het onvermijdelijke voor mij voorspelbaar was, mag het effe na 47 jaar, wist ik al snel dat haar uitvaart heel bijzonder moest zijn. Niks zwarte kraaien met  uitgestreken gezichten, niks graftakken en innige deelname kaarten, niks traditionele plechtigheid. Truus moest helemaal gaan zoals ze was, vrolijk, bijna feestelijk. De ideeën borrelden bij mij boven. De moeilijkheid was wel dat er tijd voor nodig was om het te kunnen realiseren. Met lood in mijn schoenen maakte ik voor 25 augustus een afspraak met Gijsje Teunissen van Charon Uitvaartbegeleiding. Het voelde als hoogverraad. Mijn meissie knokte nog voor haar leven, terwijl ik over haar dood ging praten. Gijsje wist heel snel dat nare gevoel bij mij weg te halen en ging enthousiast met mijn ideeën mee. Ik had de mazzel dat ook zij een creatieve achtergrond heeft. Voor mij was zij de witte raaf tussen de zwarte kraaien. Bijna huppelend verliet ik Charon en had zo maar, vanuit mijn enthousiasme, Truus willen vertellen wat voor prachtige dingen er stonden te gebeuren. Zo stom ben ik natuurlijk niet geweest.

Nu ik eenmaal de eerste stap had gezet, kon ik mijn ideeën verder uitwerken. Die gedachte werd met de dag minder bizar, omdat Truus zienderogen achteruit ging. Haar dankbaarheid voor alles wat er voor haar werd gedaan (“en ik lig hier maar”); haar grappen en grollen en haar zichtbare liefde voor mij en voor onze katten inspireerde mij alleen maar. Truus haar afscheid zal onvergetelijk zijn.

Allereerst moesten mijn bloemen voor haar, die ik eigenlijk (bijna) nooit voor haar kocht, niets treurigs uitstralen. Niks krans. De herfst moest er in doorklinken. Omdat het bijna herfst is, Truus in de herfst van haar leven zat en de herfst heel kleurrijk is. Truus hield van kleurrijk; had een kleurrijk karakter. Die bloemen moesten dan wel om een prachtige foto van Lotta en Morro heen worden geschikt. Op dat bedoelde plaatje staan de diertjes naar een muisje omhoog de boom in te kijken. Voor mij symboliseerde dat beeld echter dat ze Truus staan na te kijken, terwijl zij naar de hemel vaart.

Die stichtelijke gedachte bracht mij bij de zes katten die wij gedurende ons 41 jaar huwelijk hebben gehad. Hen wilde ik op een kaars hebben afgebeeld, links en rechts naast Truus gesitueerd als engeltjes die haar begeleiden. Meer tranentrekkers vond ik niet nodig. Truus haar vrolijke karakter moest ook worden gesymboliseerd. Omdat zij gedurende haar ziekbed genoot van de vele vrolijke aanmoedigingskaarten, moest dát het worden. Al die kaarten moest zij meenemen naar het hiernamaals. Zelfs meer dan dat, omdat Truus thuis zou worden opgebaard, was dat een goeie gelegenheid voor iedereen om op haar thuisadres, wat zij zo lief had, nog één keertje een vrolijke, aandoenlijke kaart te sturen. Ook die kaarten zou zij dan meenemen.

Gijsje voelde precies aan in welke sfeer ik van Truus afscheid wilde (laten) nemen. Dat moest niet zomaar een crematie van een uurtje zijn. Nee, dat moet een avondviering worden, waarin we drie uur de tijd kunnen nemen. Tja, maar dan ook met drankjes en hapjes. In dat geval, niks aula. Maar in een gezellige ruimte waar een drankje kan worden gedronken. Oké, maar dan Truus, die ook graag een gezellig glaasje dronk, hier centraal opgesteld. Met al haar kaarten langs waslijnen boven haar hoofd, om ze haar op het laatst mee te kunnen geven. Gijsje lanceerde toen heel onconventioneel dat iedereen zijn/haar eigen kaart, als echt afscheid, zelf maar op de kist moest plakken. Wauw!

Gelukkig hadden we alle tijd om dit bijzondere afscheid goed voor te bereiden. Dachten we. Veertien dagen later was Truus uitgeknokt. Tot drie dagen voor haar sterven had zij nog goede hoop, maar dan ineens kon ze niet meer. Alsof ze in de gaten had dat haar afscheid van vrolijke aard zou zijn, waar zij zelf zondermeer ook voor zou hebben gekozen, heeft ze mij (en mijn zus) een langdurige wake bespaard. Na al in coma te zijn, nog één keer met een duidelijke glimlach op mijn opmerking te hebben gereageerd, sliep zij heel rustig in.

Truus sloot daarmee een heel intensieve tijd af van dokteren, zorg, spanning, hoop, lachen en janken. Ik prijs mij gelukkig dat ik, met de hulp van onze geweldige huisarts en de meiden van de Thuiszorg, Truus tot het allerlaatste moment thuis heb kunnen/mogen houden. Zij thuis was opgebaard en ik haar zelf, in de Nissan Quasqai van Charon, naar het crematorium mocht rijden. Samen met mijn zus heb ik toen, onder applaus en de kist vol kaarten geplakt, haar naar het crematoriumgedeelte mogen brengen. Het was fantastisch hè Truus!

n.b.: Om haar volgers achteraf digitaal iets van de viering mee te laten maken, hier een link naar mijn en mijn zus haar laatste woorden aan Truus. Effe klicken: http://www.kroondomein.com/kroonjuweeltjes/AfscheidTruus.html

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/27481

Herkenning Gijsje is een prachtvrouw
Goedemorgen Arnold, Ik heb net in het Noord-Hollands dagblad het stuk gelezen wat door Gijsje is geschreven.Allereerst mijn condoleances met het overlijden van je vrouw Truus, ik weet dat je nog een lange weg te gaan hebt met het verwerken van het verdriet en de leegte.In het stuk wat Gijsje schreef herken ik jammer genoeg veel van ons zelf begin dit jaar is na een ziekte van een jaar mijn man op 53 jarige leeftijd overleden, een zeer lieve man enn onwijs lieve vader en een altijd positeve hardwerkende vent, Henk wilde ook niet praten over zijn dood, want hij ging niet dood, op het laatst heb ik ook naar aanleiding van eerder door Gijsje geschreven stukken in de krant Gijsje gebeld omdat ze me op de een of andere manier aantrok, ik kreeg toen een andere mevrouw aan de telefoon, want Gijsje was een week weg, maar ik zei dat ik alleen Gijsje wilde, waarom wist ik niet niet nu wel.We hebben een week later een afspraak gemaakt, de moeilijkste uit mijn leven ,ja het voelde net zo als bij jou als een verraad terwijl mijn man in de kamer zat met mijn schoonzoon, zaten wij in de keuken dingen te bespreken waarvan we hoopte dat het nog even zou duren.Helaas is de volgende morgen vroeg mijn man en onze 3 dochters hun vader overleden.Mede dankzij Gijsje is het afscheid niet eng geworden het ging allemaal rustig goede keuzes kunnen maken met alle meningen daarbij gehoord.Ook voor mijn man is met een avondviering van 3 uur in het crematorium in Schagen een "prachtig" afscheid gegeven.We hebben daarna ook niemand gehoord die enig neagtiefs had, het was natuurlijk niet mooi, maar ondanks alles was het wel mooi net zo als mijn man was. Positief, we hebben gehuild maar ik heb er zelfs ook met een glimlach gezeten. Gijsje heeft gewoon geweldige ideeen die we samen hebben uitgevoerd, en dat maakte het tot een heel warm iets, waarbij niets engs is omdat het zo vertrouwd en eigen is. Ik weet niet waaarom ik je dit wilde schrijven en ik doe gewoon wat mijn hart me ingeeft dat heb ik wel geleerd de laatste tijd, doen wat je wil doen.Gijsje komt af en toe nog langs en het wordt altijd laat als ze naar huis gaat,ze is gewoon een gezellig mens wat ook lekker van een wijntje houd en heel lief is.Arnold ik ben maar zo vrij je zo te noemen ik wens je alle sterkte om dit verdiet en ik weet hoe het is te proberen te gaan verwerken, het is niet makkelijk het gaat met vlagen de ene dag denk je dat het goed gaat de volgende dag ben je weer terug bij af, maar ik weet zeker en dat heb ik van Gijsje geleerd doordat we het afscheid aan onze geliefde hebben kunnen geven zoals ze waren en hebben geleefd en daar zo bij betrokken waren kunnen we daardoor alleen al een goed gevoel hebben en met die wetenschap beginnen aan een leven zonder onze man en vrouw maar wel met kostbare en liefdevolle herinneringen.Ik wens je alle sterkte voor de toekomst mede dankzij Gijsje ga je dit aankunnen,daarom wilde ik je schrijven.Sterkte Vriendelijke Groet van Carla van der Eng
Geschreven door: Carla van der Eng | 22/10 11:19AM


Dag Arnold. Dank voor je terugblik op de intense maanden met Truus, die je met ons op deze wijze hebt willen delen. Zo heb je in beeld gebracht dat een periode die elk mens het meeste vreest, tot een bijzondere en onvergetelijke ervaring is geworden. Fijn dat jij en Truus zo met elkaar verbonden waren. En zo is een mens in beeld gebracht, waar met een glimlach aan teruggedacht mag worden. Je hebt het over de pijn van het lijden heen getild. Ik geloof dat ik kan zeggen in de stijl waarin Truus dat heeft gewild, "Geniet nog lang na" Adriaan
Geschreven door: adriaan | 11/10 01:30PM

om nooit te vergeten
Nooit eerder heb ik zo'n bijzonder afscheid meegemaakt. Wat zal Truus tevreden zijn geweest en wat mooi dat jij alles hebt kunnen doen zoals je dat zelf wilde. Om nooit te vergeten! Uit deze onvergetelijke momenten wens ik je heel veel kracht toe.
Geschreven door: Marga | 27/09 07:56PM


Lieve Arnold, wat heb je Truus een prachtig afscheid gegeven. Ik ben hier erg van onder de indruk. Wat waren jullie een geweldig, mooi en lief stel. Hier spreekt zoveel liefde uit. Dank je wel dat ik er digitaal bij mocht zijn. Liefs.....Willy
Geschreven door: Willy | 20/09 11:16AM

Fantastisch !!!
Ja, het was fantastisch, Arnold. Je zult hier zelf ook kracht uit halen, om verder te mogen/kunnen gaan, met het leven. Alle goeds Gitta
Geschreven door: Gitta | 20/09 02:50PM


Hiermee het je ook digitaal een ontroerend en geweldig afscheid verzorgd! Alles bij elkaar een goede stap in het afscheids- en verwerkingsproces en gelijk een mooie "nalatenschap". Perfect gedaan! veel liefs & "kracht om verder te verwerken" toegewenst
Geschreven door: Willeke | 20/09 10:34PM

Ontroerend
Hoi Arnold. Ik heb je leren kennen als een praatjesmaker die altijd in is voor een grap en soms wat rebels. Over 1 ding heb je nooit grappen gemaakt en dat is je liefde voor je vrouw. Die was altijd aanwezig. Het zal na 41 jaar moeilijk zijn om alleen verder te gaan. Ik hoop dat die 41 jaren samen je de kracht geven om door te gaan! Liefs van Bea.
Geschreven door: Bea | 22/09 12:22PM

Liefde
Lieve Arnold, Wat een liefde, wat een kracht! Heel veel sterkte tijdens de lege uren die ongetwijfeld gaan komen. Kijk dan naar alle warme wensen om je geest weer te vullen. Liefs, Heidy
Geschreven door: Heidy | 22/09 12:46PM

Bijzonder ontroerd.
Lieve Arnold, Ik heb net met tranen alles zitten lezen. Ik had je van de week al willen mailen, hoe gaat het nou maar ik dacht komop zeg laat die man ff met rust, die zit echt niet te wachten op mail beantwoorden. Op jouw tijd, als je zover bent komt het wel. Maar toen werd ik geveld door e.o.a. griepvirus en had niet in de gaten dat je al wat geschreven had. Dus sorry voor m'n late reactie op jouw prachtige eerbetoon aan je geliefde Truus. Zelden, of eigenlijk nog nooit, heb ik zoiets meegemaakt. Ik weet dan ook zeker dat Truus nog steeds vrolijk naast je staat en liefdevol je hand vasthoudt. Haar lichaam is er helaas niet meer maar haar geest wel. En ja die zal tot je 81e op jou blijven wachten en je in haar armen sluiten. Voor jou nog 17 lange jaren maar voor haar slechts een tel. Dan zullen jullie weer samenzijn. Maar eigenlijk zijn jullie dat elke dag al. Sommige liefdes gaan aan de dood voorbij en jullie liefde is er zo een. Ze is niet weg, ze zit alleen maar in een andere dimensie. En ze is een feestje aan het voorbereiden om jou te verwelkomen als je zover bent. Zoals jij zo liefdevol voor haar hebt gedaan. En nee, natuurlijk is de dood geen feest, bepaald niet en het verdriet is verschrikkelijk. Maar het vooruitzicht elkaar weer te zien, ja dat is een groot geschenk. Ik wens je alle sterkte om de jaren zonder haar door te komen en ik weet zeker dat ze op je wacht. Liefs van Claim.
Geschreven door: Claim | 22/09 01:33PM

Ontroerend
wat een mooi afscheid is dit geweest met emotie heb ik dit gelezen ik wens je nog heel veel warmte en sterkte toe een warme groet van Catharia
Geschreven door: catharina | 22/09 01:50PM

Ontroerend
Lieve Arnold, Bedankt voor het delen, dat ik er op deze manier toch bij heb mogen zijn. Met tranen heb ik alles gelezen, niet alleen van verdriet maar omdat er zoveel liefde van af straalt. Dat ik op deze manier (en had anders gehoopt) Truus als pracht mens heb mogen leren kennen. Jij (jullie)hebt er echt iets prachtigs van gemaakt Liefs Debby
Geschreven door: Debby | 20/09 08:27AM

Naam:


Email:


Titel:


Bericht:

Code: