Het zal mij benieuwen of ik binnenkort bij de klassenfoto op Schoolbank.nl toch met name genoemd gaat worden, zodat ik terug ben uit de anonimiteit (Lees hiervoor mijn Blog van gisteren). Dat doet mij direct weer denken aan het naamloze kanaal wat ik op Rijksweg A9 heel wat keren ben gepasseerd. Met niets meer dan “Zijkanaal C” moet dit water, tussen het Noordzeekanaal en Spaarndam, het maar doen. Hoe afgestompt moet je zijn om een water geen naam mee te geven?! Oké, Noord-Holland kent heel wat water, maar dan nog…....

Zou ik mijn naam willen veranderen, moet ik daar een aardige duit voor neerleggen en een jaar lang dit moeten laten publiceren in de Staatscourant. Dat kan veel goedkoper, voor slechts € 1,25 per maand kan dit ook bij Schoolbank.nl. “Deal or No Deal?” “No Deal, rot op!” Dat zal effe lekker wezen, ruim zes decennia lang kan ik onvoorwaardelijk gebruik maken van m’n eigen naam. Let wel, met bijbehorend profiel (lees: foto). En dat voorrecht wil Schoolbank.nl mij zomaar ontnemen. Daarvoor wordt m’n toenmalig klasgenootje Anneke Toen, als zogenaamd “beheerder van de foto,” de Zwarte Piet toegespeeld. ...

De huidige, strenge winter duurt wel heel lang. Als er een dag lekker het zonnetje heeft geschenen, wordt dat weer afgestraft met sneeuw of vorst. Zo langzamerhand voel ik mij daar schuldig over. Want, toen ik tot vorig jaar de derde week van februari een tweedaags congres bijwoonde, ging ik Vrijdagsmiddag met volop zon terug naar huis.

Gesymboliseerd door een fraaie bos tulpen, was deze rit naar huis voor mij zo’n beetje de start van de komende lente. Nu ik inmiddels (in de VUT) aan het rentenieren ben, heeft dat lentezonnetje zich nog nauwelijks aangekondigd. Sorry, maar voor mij is dat geen reden om volgend jaar terug te gaan naar het tweedaagse congres....

Ooit was de krant een meneer, bijna heilig. Als jongen mocht je ‘m van de deurmat halen om hem ongelezen op tafel voor je vader klaar te leggen. Had hij ‘m van A tot Z gelezen, was het de beurt aan de rest van het gezin. Dit ritueel was algemeen aanvaard. De hedendaagse krantenlezer is zodanig geëmancipeerd, dat ...

Door het programma Pauw & Witteman, waarin gesproken werd over het boek “Willem IV van prins tot koning, ”  kan ik niet meer geloven in welke vorm van Koninklijke spontaniteit dan ook. Het beroemde “hij was een beetje dom” van Maxima was volledig geregisseerd. Erger nog, in een kostenverslindende (PR) brainstormcessie in het Catshuis werd deze ...

Met het TV-programma “Op de bon” werd ik er weer eens op gewezen, dat de politie op onaanvaardbare wijze discrimineert. Tijdens een politiecontrole werd er ondermeer een auto aangehouden, waarvan één van de dimlichten het niet deed. De bestuurder moest uitstappen om hem aan te tonen dat de verlichting niet goed werkte. En dan komt het, als hij ter plekke het kapotte lampje vervangt, zal hij geen bekeuring van € 65,=  krijgen. ...

PVV?, nee dank je,
ik draag niet alleen links...

n.b.: Meer van mijn gedachtenhobbels, lees:
        www.kroondomein.com/gein.htm...

Dat lijkt me nou leuk, om de politici eens lekker voor schut te zetten. Dat valt te doen door bij het binnendruppelen van de stemmingsresultaten, partijleiders voor de microfoon te halen, om hun verhaal te laten doen over hun fantastische behaalde winst, of juist dramatische verlies. Helemaal het einde is het dan om winnende en verliezende partijen in debat aan het woord te laten. Laat de winnende partij maar eens lekker voor de camera er over oreren....

Als ik homo en katholiek zou zijn, dan wil ik echt geen hostie van een geestelijke aannemen. Veel te bang dat ik, door zijn ‘geurende hand,’  ter plekke over mijn nek zou gaan. En dat hebben de geestelijken, door alle vreselijke onthullingen over misbruik van jongeren, over zichzelf afgeroepen.

Het lijkt mij niet onwaarschijnlijk dat ook wij hetro’s nu niet graag meer een hostie uit handen van de priester willen ontvangen. Zou zo, op tragische wijze, de kerkelijke traditie van de communie verdwijnen.?! Dat zou mij verdriet doen. Daarom wil ik graag de eeuwenoude traditie redden. ...

In een buurthuis in het noorden van het land maken kinderen, van satéprikkertjes en gekleurd papier, vlaggetjes die zij in de rondzwervende hondendrollen steken. Dit op initiatief van de jeugdwerker, omdat er bijna geen stap meer gedaan kan worden zonder in hondenpoep te stappen.

...